Hokje 9. Veilig opgesloten.

Een persoonlijk verhaal over vastzitten in een relatie, verlatingsangst en de bevrijdende kracht van zelfliefde.

Eten, slapen en douchen

Heb je ooit het gevoel gehad dat je vastzit in een situatie waar je niet uit kunt ontsnappen? Of je wil het wel, maar de tijd is er nog niet rijp voor. Het inzicht ontbreekt waar je in zit en wat het met je doet. Dat gevoel had ik toen ik in hokje 9 zat.

In eerste instantie voelde het veilig met jou. Je stopte me in een hokje en deed de deur op slot. Je wist waar ik was en kwam altijd terug om me eruit te laten. We leefden samen tot je weer ging en mij terug stopte in mijn hokje. Na het op slot draaien van de deur, ging je met de sleutel er weer vandoor.

De eerste tijd genoot ik na. Maar al snel begon ik je te missen en wilde ik weer in verbinding met je. Ik vroeg, riep en schreeuwde, maar kreeg geen gehoor. Voelde geen verbinding met je. Uiteindelijk werd ik stil, zo stil dat ik mezelf niet meer hoorde. Ik kon niets anders doen dan wachten tot je terugkwam.

En dan ineens dook je weer op. We leefden onze mooiste tijd samen. Alles mag en niks was gek. We vierden het gevoel van vrijheid. Ik zag aan je ogen dat je je hart opende en het deed me goed je zo te zien. Bij het weggaan liet je de deur van het hokje iets open. Mijn hand kon er net doorheen. Het gaf me hoop.

Bij de volgende ontmoeting ging je hart weer iets verder open. Ik was zo blij, want de volgende keer zou ik uit het hokje kunnen. Naast onze vaste bezigheden: eten, slapen en douchen zouden we ook de wijde wereld in kunnen. Wij samen daar ook onze vrijheid voelen.

Maar dan, heel onverwachts, ging je hart helemaal open, maar niet voor mij. Wat was ik teleurgesteld. Het gevoel van vrijheid uit zijn verband gerukt. Mijn wereld stortte in. Je wilde de deur op slot draaien. Gelukkig kon ik me net uit het hokje wringen. Ik weer in vrijheid.

Als je er bent, is het heel fijn, en als je er niet bent, is het niet fijn. Gelukkig ben ik nu vrij om over mijn eigen leven te beslissen. Heerlijk mijn vrijheid vieren. En als ik wil schreeuwen van geluk, kan ik dat doen. Het is mijn tijd, mijn leven. En ik vier het elke dag.

Mijn verlatingsangst kwam weer in het licht. Dit stuk mocht ik nog een keer doorvoelen. Mezelf onveilig voelen als de verbinding er niet meer is, maakt me onrustig, verdrietig en eenzaam. Het wachten op een volgende ontmoeting maakte dat ik me gevangen voelde. Ik was een bezit van iemand.

Inmiddels ben ik me bewust hoe ik in verbinding kan blijven met mezelf. Dit doe ik door mezelf te beminnen. De seksuele energie die vrijkomt, gebruik ik om mijn echte zelf te leven.

Wil jij in verbinding met jezelf. Je echte zelf leven. Laat het me weten. Ik help je graag.